یادگار تو

تو به من خندیدی و نمی دانستی من

به چه دلهره از باغچه ی همسایه سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز

سال هاست که در گوش من آرام آرام خش خش

گام تو تکرار کنان می دهد آزارم

و من اندیشه کنان

غرق این پندارم که چرا خانه ی کوچک ما سیب نداشت